கள்ள மனம் 

காதல் பொழுதொன்றில் கரைந்து 

நீ போகின்றாய் 

மோதல் கொண்டிரு மூச்சினை 

ஆழ்கின்றாய் -சாதலின் வேதமாய் 

சாத்வீகம் கொள்கின்றாய் 

மீதம் இன்றியே நீயேன் 

மூச்சினை உரிகின்றாய்..??

கூதல் குளிர்வெளியில்

போர்வைக்குள் தேங்கினாய் 

போதும் ஒழி மறுத்து-முத்தப்

போதையை ஊற்றினாய் 

காதில் சிணுங்கி இன்பக்

காட்சியை உளறினாய் -ஊடும் 

வேதமேன் சொல்கிறாய்..??

பாயும் மனவொளியைப்-பந்தாடிப் 

பார்க்கின்றாய்-உடல் 

காயும் இரவொன்றில் -வெட்கங்கள் 

தோய்க்கின்றாய்-நீயும் நானுமாய் 

நிலவிளைத்துப் போகின்றது 

ஓயா முத்தங்களின் 

ஓசை வெடிக்கின்றது ...!!

சாயும் உன் கூந்தல் வலை -எனை 

சாவடிக்கும் நேரமொன்றில் 

வாயில் தீமூட்டி என்னில் 

தெளித்திருப்பாய் -மறுகணமே 

காயில் கனித்திருக்கும் சுவையொன்றைக் 

கண்முன்னே காட்சி செய்வாய்-உயிர் 

மேயும் உன்கண்ணில் இறங்குதென் 

கள்ள மனம் ...!!